OZ C1 door de ogen van...

... een nieuwbakken Zwollenaar (en moeder van een C1-dame).

Bijna een jaar geleden – het laatste weekend van juni – zwaaide ik op een zomerse namiddag mijn dochter uit. Samen met tientallen andere Blauw-Wit-kids vertrok ze per bus naar Vierhouten, niet ver van Zwolle.

Daar was dat jaar het jeugdkamp van de Amsterdamse club. Op een locatie van de Paasheuvelgroep. Van covid-19 had nog niemand gehoord, van de eikenprocessierups zeker wel. Die vertoefde daar op de Veluwe met duizenden.

Het was Sterres eerste korfbalkamp, na een eerste seizoen korfballen bij BW, in de D2. Ze wist toen al dat het meteen een afscheid was, van haar team- en clubgenoten, van de club, die zo lekker dichtbij zat, van Amsterdam. Maar het was een topweekend, met veel leuke activiteiten en lol.

Inmiddels hebben we een (half!) seizoen Oranje Zwart achter de rug. Veel is anders: andere kleuren, andere teamgenoten, minder nationaliteiten dan in de grote stad, andere ouders, andere tegenstanders, met de auto naar de training in plaats van lopend, etc. etc. Maar veel is ook hetzelfde: net als Blauw-Wit is OZ een gezellige vereniging met ouders (en kinderen) van diverse pluimage, met complete korfbalfamilies, zeer actieve leden en minder actieve leden, ouders die altijd van de partij zijn en minder zichtbare ouders, favoriete trainers en trainers op wie soms gemopperd wordt… En met veel activiteiten, waarvan we er helaas verschillende hebben moeten missen dit voorjaar.

Sinds de eerste keer langs het OZ-veld, ergens in september, voel ik (en dat geldt ook voor mijn dochter) me steeds meer thuis bij deze club. Des te jammerder was het abrupte stoppen van de zaalcompetitie – volgens mij was er nog één wedstrijd te gaan – en het vervallen van de veldwedstrijden. Ik had me verheugd op de zaterdag(ochtend)en langs het veld; lekker in het zonnetje, beetje kletsen en natuurlijk met spanning kijken naar de wedstrijd. Het zou heel fijn zijn als dat na de vakantie weer kan, maar ik denk dat de kans klein is.

Gelukkig zijn de trainingen weer gestart. Al zitten we met één keer trainen en één keer naar school per week niet echt in een ritme. Het leven voelt nog steeds als een soort vakantie, waarbij tijd niet zo’n rol speelt. Ook wel lekker, maar van mij mag er wel een tandje bij.

Nog drie trainingen en dan is het echt vakantie. Vanuit Zwolle-Zuid wens ik iedereen fijne weken, met veel beweging en plezier. Na half augustus hoop ik weer eens wat OZ-ouders te spreken en wat kinderen in oranje shirts te zien. Tot die tijd: blijf gezond!

Stien Snijder
moeder van Sterre
Teamouder van C1

C1door de ouders van2

Sterre bij een medespeler op de rug