Nieuw jaar, nieuwe kansen!

Het is zaterdagavond 19 september 2020. Wit-Blauw Kampen, de club waar ik het grootste gedeelte van mijn korfbalcarrière actief ben geweest, heeft net het hek tot het terrein op slot gedaan na een geslaagd, door corona afgeslankt, 100-jarig jubileum in combinatie met het officieel openen van het nieuwe kunstgrasveld. Wat een mijlpaal. Oranje Zwart heeft die mijlpaal al achter zich liggen en kan binnenkort beschikken over het nieuwe kunstgras. Fantastisch! En ik ben er heilig van overtuigd dat dit zal bijdragen aan de verdere ontwikkeling van de club. Ik stap op mijn fiets en met de smaak van het laatste biertje nog in de mond rij ik naar huis met een vervelend gevoel. Deze wedstrijddag is niet zo verlopen als ik had gehoopt.

Het seizoen is voor de selectie al weer 6 weken onderweg en tot afgelopen zaterdag zaten we er best aardig in met 2 opvallende thuiszeges qua scores als hoogtepunten tegen Oost Arnhem 4 en Elko 1. Voor ik inhaak op de wedstrijden van afgelopen zaterdag tegen de Zwaluwen en dat vervelende gevoel, wil ik eerst even een stukje terug- en vooruitblikken. Afgelopen seizoen werd abrupt afgebroken door het coronavirus, dat stelde ons als staf in de gelegenheid om vast ‘ver’ vooruit te kijken en plannen te maken voor het nieuwe seizoen. We hadden meer tijd om bij bepaalde zaken stil te staan en andere zaken onder de loep te nemen. Thomas die na zijn heftige blessure in de zaal de keuze had gemaakt om te stoppen, en Merel die het tijd vond om haar actieve korfbalcarrière te beëindigen, zorgden voor vacatures bij de selectie. Trouwens, een officieel afscheid voor beiden volgt nog tijdens de opening van het nieuwe kunstgras veld.

De mannen uit de A1 stonden te springen om een kans te maken, maar de dames gingen allen hun eigen weg binnen en buiten de korfbal. Gelukkig wilde Kim, na een jaartje ASVD en een jaartje ‘recreatief’ ballen in het magistrale veteranenteam weer volle bak voor de selectie gaan. Naast Kim, die weet hoe het is om een Oranje Zwarter te zijn , heeft de warme, vriendelijke en gezellige sfeer die Oranje Zwart uitstraalt en de ambitie om korfballend door te ontwikkelen Jelle en Elke uit het hoge noorden weten te overtuigen om na 3 korfballoze jaren de stap te zetten om weer te gaan korfballen. Jelle en Elke hebben bij korfbalvereniging NIC uit Groningen gespeeld en brengen samen met Kim een boel ervaring en aanstekelijk fanatisme mee in de groep.

In de voorbereiding hebben we voor het eerst geprobeerd met een grotere groep de voorbereiding in te gaan. Zowel selectie als 3de en 4de werden betrokken bij zowel de trainingen als oefenwedstrijden. Dit bleek achteraf veel voordelen te hebben, maar ook nadelen en verdient een goede evaluatie richting volgend seizoen.

Net als vorig seizoen is het hoofddoel hetzelfde: korfbal spelen vanuit de filosofie dat iedere speler op elke positie van waarde kan zijn. Dat doen we aan de hand van de 4 korfbalacties: scoren, vrijspelen, vrij passen en in bal bezit blijven. Daar zijn we elke dinsdag, donderdag en zaterdag mee bezig. Elke dag een beetje beter. Als we vanuit dit hoofddoel blijven ontwikkelen komen de andere doelen vanzelf, zoals bijvoorbeeld ook op het veld 2de klasse gaan spelen en opnieuw een mooi zaalseizoen draaien in de 2de klasse waarin handhaving het doel is. Alles is natuurlijk afhankelijk van alle coronagerelateerde ontwikkelingen en daar hebben we helaas geen invloed op.

Als trainer vind ik het mooi om te zien dat de op enkele plekken gewijzigde selectiegroep snel laat zien waar ze heen willen en wat hun persoonlijke doelen moeten zijn en wat de gemeenschappelijke doelen. De verantwoordelijkheid die de ervaren spelers tonen naar de jongere spelers door ze beter te willen maken, hen te coachen en helpen tijdens de trainingen. De jongere en minder ervaren spelers die zich laten coachen en open staan om van hen te willen leren. Geweldig! Ik geloof dat we, als het een beetje mee zit met de ontwikkelingen rondom corona, we weer een mooi seizoen tegemoet gaan.

Dan is het nu tijd om even terug te gaan naar afgelopen zaterdag waarbij 1 en 2 speelden tegen de Zwaluwen in Zevenaar. Dat vervelende gevoel… Niet het verlies van het tweede, dat veerkracht toonde in een ongelijke, fysiek onredelijke wedstrijd, of de winst van het eerste stond afgelopen zaterdag na het laatste fluitsignaal centraal, maar de 2 rode kaarten. De eerste rode kaart werd gegeven aan Roy en de tweede rode kaart aan mij als assistent coach op de bank bij het 2de. Dat mag mij niet gebeuren en ik wil graag uitleggen waarom. De scheidsrechter heeft beide rode kaarten in blinde emotionele woede op zeer onredelijke wijze aan Roy en mij toegekend. Onze filosofie binnen de selectie is dat de scheidsrechter geen partij is waarop wij als spelers en staf invloed hebben. Daarom accepteren wij de man of vrouw, die de wedstrijden leidt, en zijn of haar beslissingen te allen tijde en proberen de focus op ons korfbalspel te houden. Deze afspraak heeft ervoor gezorgd dat bijvoorbeeld Roy afgelopen seizoen met een clean sheet is geëindigd. Afgelopen zaterdag is het toch gebeurd dat de focus van het korfbalspel verplaatste naar de man met de fluit. Dat eindigde in de rode kaart voor Roy, die te absurd voor woorden was dat ik aan alles voelde dat ik voor mijn speler moest opkomen. Terwijl mijn verstand achteraf wel wist dat dit een onbegonnen zaak was, werd dat bevestigd door de rode kaart die ik uiteindelijk kreeg.

Die rode kaart voor mij als notabene assistent coach van het tweede is geen reclame voor de vereniging, geen voorbeeld voor andere coaches en jeugdcoaches bij Oranje Zwart en zeker niet het voorbeeld dat ik wil zijn voor de spelersgroep waar ik trainer van ben. Ik ben dan ook van mening dat ik mijn excuses moet aanbieden aan Oranje Zwart en iedere betrokkene. Dat doe ik bij deze. Mijn excuses voor het verlaten van cirkel 1, de focus op mijn taak als coach. De focus van een coach moet gericht zijn op zijn team en het spel, hij moet ervoor zorgen dat zijn team bezig is met het uitvoeren van de taken waarmee hij ze het veld in heeft gestuurd. Opkomen voor zijn spelers is ook een taak, maar dan wel op een dusdanige manier die geen schade veroorzaakt aan het team; tot de grens, maar nooit er over.

Ik wil eindigen met een quote:
“De superieure man geeft zichzelf de schuld, de inferieure man geeft anderen de schuld.”
Coen Klappe